ปารีส กลับมามีชีวิตชีวาขึ้นอีกครั้ง ธงชาติฝรั่งเศสปลิวไสว ตามหน้าต่างของร้านค้าตกแต่งด้วยพระบรมฉายาลักษณ์ของพระราชาและพระราชินี ผู้คนดูเหมือนจะมีความหวัง เสียงแห่งความสุขของรัชสมัยใหม่ดังกึกก้องไปทั่วทุกแห่งหน ประชาชนมีความคาดหวังที่ดีต่อการปกครองของพระราชาองค์ใหม่

ภาย ในท้องพระโรงของพระราชวังแวร์ซายส์ เต็มไปด้วยขุนนางที่มาคอยเข้าเฝ้าพระราชินี พระราชินีอังตัวเน็ตนั่งอยู่บนบัลลังค์ โดยมีเค้าท์เมอซี่ยืนอยู่ทางด้านหลัง มีบารอนหลายสิบคนนั่งคุกเข้าต่อหน้าพระพักตร์

เสนาบดี : “ฝ่าบาท พวกเขาเหล่านี้คือบารอนพะยะค่ะ พวกเค้ามาทูลขอตำแหน่งเลขานุการวัง หม่อมชั้นจึงอยากกจะขอความเห็นจากฝ่าบาท...”

อังตัวเน็ต : “อืม ไม่ต้องห่วง ฝ่าบาทจะทรงฟังคำขอร้องของชั้นอยู่แล้วแหละ” เค้าท์เมอซี่ไม่เห็นด้วยกับพระนางอังตัวเน็ตจึงกระซิบกับพระนางว่า

เค้าท์เมอซี่ : “พระนางอังตัวเน็ต! ฝ่าบาทจะรับพวกเค้าง่ายๆ โดยไม่ต้องมีการตรวจสอบคุณสมบัติหรือประสบการณ์อย่างนี้น่ะหรอพะยะค่ะ...?”

อังตัวเน็ต : “เค้าท์เมอร์ ซี่ท่านกังวลมากไปแล้ว ไม่ต้องห่วงหรอก ชั้นไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ ชั้นเป็นถึงราชินีของฝรั่งเศส ชั้นไม่ต้องการให้ใครมาสั่งสอนหรอกน่า!  เสนาบดีชั้นจะหยุดการเข้าเฝ้าของวันนี้ไว้แค่นี้ก่อน มาดามโนอิล! เราไปเล่นกันดีกว่า” แล้วพระนางก็ลุกเดินออกจากท้องพระโรงไปอย่างหน้าตาเฉย ปล่อยให้เค้าท์เมอร์ซี่กับมาดามโนอิลวิ่งไล่หลังพระนางไป “พระนางอังตัวเน็ต!”

อังตัวเน็ต : “วิเศษจังเลย วิเศษที่สุดเลย! ชั้นสามารถจะแต่งตั้งใครเป็นนายกรัฐมนตรีก็ได้! ไม่มีใครจะมาสั่งชั้นได้อีกแล้ว ใช่สิ ชั้นคือราชินีของฝรั่งเศส! จากนี้ไปชั้นจะไปงานเต้นรำสวมหน้ากากทุกคืน ดูโอเปร่า ซื้อเครื่องประดับ ชั้นมีอิสระที่จะทำอะไรก็ได้! อิสระ...ชั้นเป็นอิสระแล้ว!” อังตัวเน็ตคิด

 

ที่ บ้านของออสการ์ออสการ์และอังเดรกำลังซ้อมดาบกันอยู่ที่สวนหลังบ้าน อังเดรพยายามต้อนออสการ์จนหลังชนต้นไม้ แต่ออสการ์ก็สามารถกระโดดตีลังกาออกมาด้านนอกได้ จนอังเดรยังต้องอึ้ง แต่อังเดรก็ยังบุกเข้าไปอีก แต่ในที่สุดออสการ์ก็ทำให้ดาบกระเด็นหลุดลอยออกจากมืออังเดรได้ ออสการ์ใช้ดาบของตัวเองปัดดาบของอังเดรไปหาเค้า อังเดรรับดาบเอาไว้ได้

ออสการ์ : “ฝีมือของเธอดีขึ้นไม่น้อยเลยนะอังเดร ถ้าใช้ดาบจริงคงน่ากลัวทีเดียว”

อังเดร : “ชั้นก็ยังไม่เหมาะที่จะเป็นคู่ต่อสู้ของเธออยู่ดีนั่นแหละ ชั้นไม่รวดเร็วเท่าเธอเลย

ทันใดนั้นก็มีเสียงเรียกของนายพลจาร์เจเยสดังมาจากระเบียงชั้นสองของบ้าน

นายพลจาร์เจเยส : “ออสการ์!”

ออสการ์ : “มีอะไรหรอ ท่านพ่อ?”

นายพลจาร์เจเยส : “ยินดีด้วยนะออสการ์! เธอได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทหารรักษาพระองค์แล้ว ตอนนี้ยศของเธอเทียบเท่านายพันแล้วนะ!” นายพลจาร์เจเยสบอกด้วยความภาคภูมิใจ

ออสการ์ : “ผู้บัญชาการทหารสูงสุดหรอ?” ออสการ์รู้สึกงงกับสิ่งที่ได้ยิน

นายพลจาร์เจเยส : “พระราชินีอังตัวเน็ต ทรงมีพระราชโองการแรกคือการเลื่อนตำแหน่งให้เธอ”

ออสการ์ : “พระนางมารี อังตัวเน็ต...”

 

ออสการ์ หลังจากที่ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดแล้ว จึงมาเข้าเฝ้าพระนางมารีอังตัวเน็ตที่ห้องของพระนาง ออสการ์คุกเข้าอยู่หน้าพระพักตร์

อังตัวเน็ต : “ในฐานะผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทหารรักษาพระองค์ จากนี้ต่อไปเธอจะต้องอยู่เคียงข้างชั้นนะออสการ์”

ออสการ์ : “แน่นอนพะยะค่ะ ฝ่าบาท”

อังตัวเน็ต : “ชั้นจะขึ้นเงินเดือนและบำนาญให้เธอสองเท่าเลย” ออสการ์ได้ยินดังนั้นก็ตกใจเล็กน้อย

ออสการ์ : “ฮะ? ขอบพระทัยพะยะค่ะ ฝ่าบาท แต่พระมหากรุณาธิคุณนี้มากเกินกว่าที่หม่อมชั้นจะรับได้” ออสการ์ปฏิเสธในความหวังดีของพระนาง พระนางอังตัวเน็ต เมื่อได้ยินดังนั้นก็ตกใจเล็กน้อยที่ออสการ์ไม่ยอมรับในความหวังดีของเธอ

ออสการ์ : “อย่าง ไรก็ตาม ฝ่าบาท ขณะนี้ฝรั่งเศสของเรายังไม่มีความมั่งคั่ง หม่อมชั้นจึงขอเงินเดือนเท่าเดิมพะยะค่ะ มิเช่นนั้น หม่อมชั้นคงจะรับตำแหน่งนี้ไว้ไม่ได้”

อังตัวเน็ต : “ออสการ์...”พระนางอังตัวเน็ตเมื่อได้ฟังเหตุผลของออสการ์แล้ว ก็ทำให้เธอยิ่งประทับใจในตัวออสการ์มากขึ้น

อังตัวเน็ต : “ดีมาก ออสการ์ เออ แต่เธอจะขออย่างอื่นก็ได้นะ เช่น ตำแหน่งสูงกว่านี้ ม้า หรือปราสาทก็ได้! ตอนนี้ชั้นสามารถที่จะทำสิ่งที่เธอปรารถนาให้เป็นจริงได้!” พระนางอังตัวเน็ตยังคงยื่นข้อเสนออื่นๆให้อีก

ออสการ์ : “พระนางอังตัวเน็ต! ความปรารถนาเดียวของหม่อมชั้นคือขอให้พระนางอังตัวเน็ตเป็นพระราชินีที่ดีพะยะค่ะ”

 

ในตอนค่ำของวันนั้นอังเดรและแนนนี่กำลังรอออสการ์เปลี่ยนเครื่องแบบของตำแหน่งใหม่อยู่ในห้องนอนของออสการ์

แนนนี่ : “คุณหนูยังไม่เสร็จอีกหรอเนี่ย?”

อังเดร : “อย่าใจร้อนสิ ผู้หญิงก็เปลี่ยนเสื้อผ้านานอย่างนี้แหละ” อังเดรพูดล้อเล่นกับแนนนี่

แนนนี่ : “ว่าไงนะ? เธอนี่อยากจะมีเรื่องรึไง!” อังเดรกับแนนนี่หัวเราะกันอย่างสนุกสนาน แล้วออสการ์ก็เดินออกมาในชุดเครื่องแบบสีแดงตัดกับพู่และกางเกงสีขาว คาดด้วยสายสะพายสีม่วงอ่อน รองเท้าบูทสูงถึงใต้เข่าสีดำ จนแนนนี่และอังเดรต้องตกตะลึงในความสง่างามของออสการ์

แนนนี่ : “โอ้โห ท่านดูสง่างามมาก! เครื่องแบบของผู้บัญชาการทหารสูงสุดนี่เหมาะกับท่านมาก! แม้แต่ผู้หญิงอย่างชั้นยังต้องตกหลุมรักท่านเลยนะเนี่ย”

อังเดร : “มีคนมากวนใจออสการ์เพิ่มขึ้นอีกคนแล้วหรอเนี่ย” อังเดรแซวแนนนี่

แนนนี่ : “เฮ้! ไหนลองพูดใหม่อีกทีซิ”

อังเดร : “ขอโทษ ขอโทษ ก็ผมพูดเรื่องจริงนี่นา”

แนนนี่ : “เลวมาก!” แนนนี่ทำท่าจะตีอังเดร อังเดรจึงวิ่งมาหลบหลังออสการ์แล้วพวกเค้าก็หัวเราะกันอย่างสนุกสนาน ทันใดนั้นก็มีเสียงคนเคาะประตู แล้วขุนนางจากในวังก็เปิดประตูเข้ามา

ขุนนาง : “ท่านออสการ์มีของขวัญมากมายจากในวัง ส่งมาแสดงความยินดีกับท่าน”

ออสการ์ : “ได้โปรด ปฏิเสธให้ด้วย ชั้นขอโทษจริงๆ ชั้นไม่สามารถรับมันไว้ได้”

อังเดรกับแนนนี่ : “ฮะ?!” อังเดรกับแนนนี่ตกใจที่ได้ยินออสการ์พูดแบบนั้น

ขุนนาง : “ครับเราจะทำตามที่ท่านบอก”

แนนนี่ : “ท่านออสการ์ น่าเสียดายจัง! ท่านปฏิเสธของขวัญจากพระนางอังตัวเน็ตเชียวนะ!”

ออสการ์ : “แนนนี่ นี่จะเป็นการดีกับพระนางอังตัวเน็ต”

แนนนี่ : “แต่...” ออสการ์เดินมาที่หน้าต่าง ฝนเริ่มตกลงมาอย่างหนัก แล้วออสการ์ก็อธิบายเหตุผลให้ฟัง

ออสการ์ : “พระ นางเปิดเผยความรู้สึกและแสดงออกถึงความมีน้ำใจต่อคนที่พระนางพอพระทัยมาก เกินไป แต่...แต่เงินทั้งหมดที่พระนางใช้จ่ายนั้นล้วนแล้วแต่มาจากภาษีของประชาชน ชั้นกลัวในความจริงใจของพระองค์จริงๆ ชั้นเป็นห่วงว่าคนที่จ่ายภาษีนั้นจะคิดอย่างไรกับพระนางอังตัวเน็ต!” ถึงแม้ว่าอังเดรจะเห็นด้วยกับออสการ์แต่ก็ยังพยายามพูดปลอบใจออสการ์ให้หายกังวล

อังเดร : “เหลวไหลน่า! เธอกังวลมากเกินไปแล้ว ผู้คนต่างปราบปลื้มในตัวพระนางอังตัวเน็ต!”

ออสการ์ : “ชั้นก็หวังว่ามันจะเป็นอย่างนั้น”

 

ที่ ห้องของพระนางอังตัวเน็ตพระนางกำลังนั่งเปิดไพ่อยู่คนเดียวบนโต๊ะ โดยมีเค้าท์เมอร์ซี่ และมาดามโนอิลอยู่ด้วย มาดามโนอิลได้แจ้งข่าวที่ออสการ์ปฏิเสธของขวัญของพระนางให้ทรงทราบ

อังตัวเน็ต : “ออสการ์ปฏิเสธของขวัญของชั้น...”

มาดามโนอิล : “เพคะ หม่อมชั้นขอภัยด้วย”

พระนางอังตัวเน็ตคิดน้อยใจอยู่บ้าง “ทำไมล่ะออสการ์ไม่ชอบของขวัญของชั้นอย่างนั้นหรอ?” ด้วยความรู้สึกเหงาในจิตใจทำให้พระนางคิดถึงแฟร์ซองขึ้นมา “แฟร์ซอง ตั้งแต่ชั้นเป็นราชินี เธอก็ไม่เคยมาเยี่ยมชั้นอีกเลย...”

อังตัวเน็ต : “มาดามโนอิล”

มาดามโนอิล : “เพคะ ฝ่าบาท”

อังตัวเน็ต : “เค้าท์แฟร์ซองจากสวีเดนคนนั้นไม่มาที่แวร์ซายส์เลยเนอะ”