มกุฎราชกุมารใช้เวลาทั้งคืนในโรงตีเหล็กอีกแล้ว ทรงให้เวลาทั้งหมดกับการล่าสัตว์และการทำแม่กุญแจ อังตัวเน็ตถูกหลุยส์ออกัสทอดทิ้ง สามีและภรรยาเป็นเพียงแค่ในนามเท่านั้น มารี อังตัวเน็ตผู้น่าสงสาร ต้องถูกทิ้งให้นอนคนเดียวเช่นเคย

                ด้วยความเบื่อหน่ายกับชีวิตในวัง ในเช้าวันหนึ่ง พระนางมารี อังตัวเน็ต แอบย่องออกมาจากห้องบรรทมเพื่อที่จะหนีจากการเรียนเรื่องต่างๆที่น่าเบื่อ แต่ก็ถูกออสการ์จับได้อีกเช่นเคย

ออสการ์ : “พระนางอังตัวเน็ต! จะเสด็จไปไหนพะยะค่ะ พระองค์โดดเรียนหรอพะยะค่ะ?” ออสการ์รู้ทัน

อังตัวเน็ต : “ก็มันไม่สนุกนี่นา กริยา,มารยาท,จารีตประเพณี,พิธีการ...! นี่ออสการ์ ชั้นขี่ม้าได้มั้ย?”

ออสการ์ : “ไม่ได้พะยะค่ะ! ถ้าพระองค์เกิดบาดเจ็บขึ้นมาล่ะพะยะค่ะ?” ออสการ์ห้ามด้วยความเป็นห่วง

อังตัวเน็ต : “เป็นองค์หญิงจะทำอะไรสนุกๆไม่ได้เลยรึไง?”

ออสการ์ : “หม่อมชั้นเข้าใจความรู้สึกของพระองค์ แต่พระองค์ต้องขออนุญาตจากมกุฎราชกุมารก่อนพะยะค่ะ”

อังตัวเน็ต : “องค์ชายไม่ทรงสนพระทัยชั้นเลย! วันๆคิดแต่เรื่องแม่กุญแจ” พระนางอังตัวเน็ตน้ำตาคลอเบ้า และตัดพ้อด้วยความน้อยใจ 

                พระนางอังตัวเน็ตจึงไปหามกุฎราชกุมาที่โรงตีเหล็ก โดยมีออสการ์ตามเสด็จไปด้วย พอมาถึงหน้าโรงตีเหล็กพระนางอังตัวเน็ตก็เปิดประตูเข้าไปและก็ต้องสำลักควัน เพราะในโรงตีเหล็กเต็มไปด้วยควันไฟ จากการหลอมเหล็กเพื่อทำแม่กุญแจ

อังตัวเน็ต : “องค์ชายเพคะ!” อังตัวเน็ตกราดเกรี้ยวใส่องค์ชาย

หลุยส์ออกัส : “ธ...เธอมาที่แบบนี้ทำไมกัน?” หลุยส์ออกัสรู้สึกแปลกใจที่เห็นพระนางอังตัวเน็ตมาที่นี่

อังตัวเน็ต : “พระองค์ทำอย่างกับเป็นช่าง มาอยู่ในที่แบบนี้ทุกวันเลยนะเพคะ! องค์ชายไม่พูดกับหม่อมชั้นเลย!” อังตัวเน็ตตัดพ้อองค์ชายด้วยความน้อยใจ แต่ด้วยความที่หลุยส์ออกัส เป็นคนขี้อาย ก็ไม่รู้ว่าจะตอบว่าอย่างไรดี จึงได้แต่บ่ายเบี่ยงไป

หลุยส์ออกัส : “อ..เออ คือ ชั้นจะไปล่าสัตว์และชั้นก็ไม่ค่อยจะมีเวลาเลย”

อังตัวเน็ต : “อะไรสำคัญกว่ากันเพคะ หม่อมชั้นหรือว่าล่าสัตว์?” อังตัวเน็ตเริ่มโกรธที่องค์ชายไม่สนพระทัยเธอเลย

หลุยส์ออกัส : “แน่นอน เธออยู่แล้ว...”

อังตัวเน็ต  : “แล้วทำไม...?” อังตัวเน็ตยังไม่ทันจะพูดจบ องค์ชายก็เดินไปหยิบอะไรบางอย่างมาให้เธอ

หลุยส์ออกัส : “เออ ใช่แล้ว นี่ของเธอ” องค์ชายหยิบแม่กุญแจรูปหัวใจอันใหญ่ ที่พระองค์ตั้งใจทำให้อังตัวเน็ตเป็นพิเศษมาให้และด้วยความเขินอาย พระองค์จึงรีบวิ่งออกจากโรงตีเหล็ก ปล่อยให้พระนางมารี อังตัวเน็ต ตะโกนไล่หลังด้วยความน้อยใจ แล้วเธอก็โยนแม่กุญแจรูปหัวใจลงพื้น

อังตัวเน็ต : “พระองค์วิ่งหนีหม่อมชั้นหรอเพคะ องค์ชาย! องค์ชายไม่ชอบหม่อมชั้นแล้วหรอเพคะ?!...”

 

                จากเรื่องเล็กๆในวันนั้นก็ทำให้คนทั่วทั้งแวร์ซายส์เอาไปซุบซิบนินทาเรื่องความสัมพันธ์ขององค์รัชทายาทกันอย่างสนุกสนาน เค้าท์เมอซี่จึงต้องตักเตือนพระนางมารี อังตัวเน็ต ในห้องของพระนางอังตัวเน็ต

เค้าท์เมอซี่ : “พระองค์ไม่ทรงทราบหรอพะยะค่ะ? พระองค์ไม่ควรทำอะไรแบบนั้นในแวร์ซายส์ มีคนตั้งมากมายซุบซิบนินทาเรื่องของทั้งสองพระองค์  อย่าให้คนพวกนั้นมีข้ออ้างได้ และนอกจากนี้อย่าทำให้องค์ชายต้องอับอายมากไปกว่านี้ พระองค์ไม่ทรงทราบหรอพะยะค่ะ? พระองค์ต้องพิจารณาถึงสถานะ...” อังตัวเน็ตฟังอย่างไม่ใส่ใจ และแกล้งทำเป็นง่วงนอน จนเค้าท์เมอซี่ต้องตะคอกใส่ “พระนางอังตัวเน็ต!”

 

                ที่ห้องของมาดามดูเบอรี่ ซึ่งเธอกำลังดื่มชาอยู่กับมาดามท่านหนึ่งซึ่งเป็นเพื่อนของเธอ พวกเธอก็กำลังคุยกันถึงเรื่องขององค์รัชทายาทเช่นกัน

ดูเบอรี่ : “555 แล้วไงต่อ? แล้วยัยหัวแดงนั่นทำยังไงต่อ?” ดูเบอรี่ฟังเพื่อนของเธอเล่าด้วยความสนใจ

เพื่อนดูเบอรี่ : “อ๊า...น่ากลัว...โยนค้อนใส่องค์ชาย ทำลายกุญแจ ยุ่งเหยิงไปหมด”

ดูเบอรี่ : “ชั้นพอจะคิดภาพออก...ใบหน้าของช่างทำกุญแจ 555 ชั้นจะต้องเล่าเรื่องที่น่าสนใจให้พระราชาฟังซะแล้ว”

เพื่อนดูเบอรี่ : “ไม่ใช่แค่มีดเท่านั้นที่จะฆ่าคนได้ ข่าวลือก็ทำให้ถึงตายได้เช่นกัน ถ้าถูกที่ถูกเวลา” เพื่อนของดูเบอรี่ ออกความเห็น ดูเบอรี่ได้ยินดังนั้นก็รู้สึกสนใจขึ้นมาทันที

ดูเบอรี่ : “ถึงตายหรอ?”

เพื่อนดูเบอรี่ : “ใช่ สำหรับคนที่มีอำนาจมากพอ ก็อาจจะทำได้”  ดูเบอรี่หัวเราะชอบใจในความคิดนี้

 

                องค์รัชทายาทกับออสการ์และเหล่าขุนนางกำลังขี่ม้าออกไปล่าสัตว์กัน แล้วอยู่ๆ องค์ชายรัชทายาทก็พูดกับออสการ์

หลุยส์ออกัส : “ออสการ์ ชั้นไม่รู้...” ออสการ์ซึ่งกำลังคิดอะไรเพลินๆอยู่ก็ตกใจและก็หันมา

ออสการ์ : “ฮะ?!”

หลุยส์ออกัส : “เธอทั้งสวยและน่ารัก ดังนั้น...ชั้นจึงไม่รู้ว่าจะพูดกับเธอยังไง เธอจะทำอะไรหรือพูดอะไรก็ดูดีไปหมด ส่วนชั้น เตี้ย ขาสั้น และอ้วน ชั้นรักเธอมาก แต่...ได้โปรดอย่าเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังนะ” องค์ชายรัชทายาทได้ระบายความในใจให้ออสการ์ฟัง

ออสการ์ : “หม่อมชั้นเข้าใจพะยะค่ะ หม่อมชั้นคือทหารรักษาพระองค์ผู้ซึ่งปกป้ององค์รัชทายาททั้งสอง” แล้วเสียงของขุนนางที่อยู่ด้านหน้าก็ตะโกนมา “หมาป่า เราเจอหมาป่าแล้ว”

ออสการ์ : “รีบเสด็จเถอะฝ่าบาท” ออสการ์บอกให้องค์ชายรีบเสด็จไปล่าหมาป่า

หลุยส์ออกัส : “อืม” แล้วองค์ชายก็ควบม้าไป

“องค์ชายผู้น่าสงสาร อารมณ์ของฝ่าบาทช่างแตกต่างจากองค์หญิง องค์หญิงทำตามอารมณ์ของพระองค์เอง แต่ไม่มีใครเข้าใจในความมีเมตตาขององค์ชายเลย” ออสการ์คิด แล้วก็ควบม้าตามไป

 

                ที่ห้องของพระนางมารีอังตัวเน็ตซึ่งเต็มไปด้วยสตรีชนชั้นสูงที่มาสังสรรค์กัน มีกองของหนังหมาป่ากองโตวางอยู่ เหล่าสตรีต่างตื่นเต้นที่เห็นขนสวยๆ ของหมาป่าพวกนี้

สตรีชั้นสูง : “ว้าว สวยจังเลย องค์ชายรัชทายาทนี่ฝีมือไม่เบาเลย ขนสวยจัง พึ่งล่ามาใหม่ๆ ยังอุ่นๆอยู่เลยดูสิ น่าจะเอาไปทำหมวกหรือว่าที่ปิดหูสวยๆนะเพคะองค์หญิง ผ้าคลุมไหล่เป็นไงเพคะ มันจะขับผิวขาวของพระองค์ให้โดดเด่นยิ่งกว่าเดิมนะเพค่ะ” แต่พระนางมารี อังตัวเน็ตไม่ได้ตื่นเต้นกับของพวกนี้เลย

อังตัวเน็ต  : “ชั้นมีหมวก 92 ใบ และผ้าคลุมไหล่ 188 ผืนแล้วนะ” อังตัวเน็ตรู้สึกเบื่อหน่ายกับของพวกนี้

สตรีชั้นสูง : “โอ้ว น่าอิจฉาจังเพคะ” “พระองค์เหมือนผู้หญิงคอซแซค ถ้าพระองค์สนใจในงานเต้นรำสวมหน้ากากที่โรงละคร แล้วก็สวมผ้าคลุมไหล่!”

อังตัวเน็ต : “ฮะ..งานเต้นรำสวมหน้ากากหรอ?” อังตัวเน็ตตาลุกวาวที่ได้ยินเรื่องงานเต้นรำสวมหน้ากากซึ่งเธอไม่เคยไปมาก่อน เธอจึงคิดอะไรสนุกๆ อีกแล้ว

 

                ในตอนหัวค่ำ ออสการ์ขี่ม้ากลับเข้ามาในวังพอดี แต่แล้วก็ต้องแปลกใจที่ได้เจอแม่ของเธอ มาดามจาร์เจเยส ดักรออยู่

มาดามจาร์เจเยส : “ออสการ์”

ออสการ์ : “ท่านแม่”

มาดามจาร์เจอเยส : “พระนางอังตัวเน็ตคอยลูกอยู่ตรงโน้น” แม่ของออสการ์ชี้ไปที่รถม้าที่จอดแอบอยู่ข้างตึก ออสการ์เดินเข้าไปที่ข้างรถม้า

ออสการ์ : “องค์หญิง หม่อมชั้นอยู่นี่แล้วพะยะค่ะ”

อังตัวเน็ต : “ชู่ว... เบาๆสิ ออสการ์”

ออสการ์ : “ฮะ?” ออสการ์งงกับท่าทางลับๆล่อๆของอังตัวเน็ต

อังตัวเน็ต : “ชั้นจะปลอมตัวเข้าไปในปารีส ไปทำอะไรสนุกๆ ชั้นจะไปงานเต้นรำสวมหน้ากากที่โรงละคร”

ออสการ์ : “ไม่ได้นะพะยะค่ะ! ฝ่าบาทยังไม่ทรงทราบ”

อังตัวเน็ต : “ไม่เป็นไรหรอก ไม่มีใครสังเกตหรอกว่าชั้นคือองค์หญิงรัชทายาท เพราะว่าชั้นสวมหน้ากาก” แล้วพระนางอังตัวเน็ต ก็หยิบหน้าการขึ้นมาสวม “ได้โปรดตามมาเป็นบอดี้การ์ดให้ชั้นด้วย นะออสการ์นะ?” อังตัวเน็ตขอร้องออสการ์

ออสการ์ : “องค์หญิง อย่าไปเลยนะพะยะค่ะ หม่อมชั้นได้ยินมาว่า พวกคนชั้นต่ำ อย่างพ่อค้าแม่ค้าและนักแสดงก็ไปที่นั่นด้วยนะพะยะค่ะ พระองค์อย่าไปในที่อโคจรแบบนั้นเลยพะยะค่ะ” ออสการ์พยายามเกลี้ยกล่อมพระนางอังตัวเน็ตไม่ให้ไปในที่แบ