ณ บ้านของออสการ์ ออสการ์ในชุดทหารสีขาวสง่างาม กำลังยืนอยู่ที่ระเบียง “ใกล้ถึงวันที่จะต้องไปรับเสด็จพระนางมารี อังตัวเน็ต ที่แม่น้ำไรน์แล้ว  มันเป็นงานแรกของชั้นในฐานะผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์” ออสการ์คิด 
นายพลจาเจเยส วิ่งขึ้นบันไดไปหาออสการ์ที่ห้องอย่างรีบร้อน ในมือถือชุดประโปรงยาวสีขาวมาด้วย
นายพลจาเจเยส : "ออสการ์! ออสการ์!"  นายพลร้องเรียกออสการ์
หลังจากที่ฟังท่านนายพลพูด ออสการ์ก็ถามด้วยความสงสัยว่า
ออสการ์ : "ฮะ เปลี่ยนตัวหรอ?!" ในมือของออสการ์ถือชุดกระโปรงตัวนั้นและทำหน้างุนงง
นายพลจาเจเยส : "ชั้นได้รับรายงานมาว่ามีคนพยายามจะลักพาตัวพระนางมารี อังตัวเน็ต ในวันรับเสด็จ  หน้าที่ของเธอคือปกป้องพระนางมารี อังตัวเน็ต ด้วยชีวิต    มันเป็นเหตุฉุกเฉิน  ใส่ชุดนี้ซะ แล้วไปสลับตัวกับพระองค์"  ออสการ์ได้ยินอย่างนั้นก็รู้สึกโกรธมาก เธอขว้างชุดที่อยู่ในมือทิ้ง  ต่อหน้าพ่อของเธอที่มีสีหน้าตกใจอย่างมาก  แล้วหันหลังจะเดินออกไป
นายพลจาเจเยส : "ออสการ์! เธอคงไม่ละทิ้งหน้าที่ของเธอใช่มั้ย?" ออสการ์หยุดเดิน ในแววตาที่มุ่งมั่นนั้น  เธอชักดาบออกมาแล้วชูขึ้นสุดมือ
ออสการ์ : "ทันทีที่ชั้นสวมชุดเครื่องแบบทหาร  ชั้นสาบานด้วยเครื่องแบบและดาบของชั้นว่า ชั้นจะทำหน้าที่ของชั้นอย่างเต็มที่" นี่คือคำสาบานของออสการ์
 
          ในปี 1770 ,สะพานข้ามแม่น้ำไรน์   แม่น้ำซึ่งไหลผ่านระหว่างฝรั่งเศสและออสเตรีย  ได้ถูกเลือกให้เป็นสถานที่สำหรับรับเสด็จพระนางมารี อังตัวเน็ต ซึ่งจะเสด็จมาเข้าพิธีอภิเษกสมรสที่ฝรั่งเศส การเตรียมการต่างๆในพระราชพิธีใช้เวลาเป็นปีจึงจะเสร็จสมบูรณ์ เนื่องจากต้องคำนึงถึงพระเกียรติและกฏเกณฑ์ต่างๆของทั้ง 2 ประเทศ และทุกสิ่งทุกอย่างจะต้องถูกคัดสรรมาเป็นพิเศษสำหรับเธอ

          ณ กรุงเวียนนา ประเทศออสเตรีย   เลดี้อังตัวเน็ตกำลังวิ่งเล่นไล่จับผีเสื้ออย่างสนุกสนานอยู่ในอ่างน้ำพุ  เหล่าคนรับใช้และดัชเชส(Duchess ซึ่งหมายถึง ภรรยาของดยุค)ต่างพากันร้องเรียกและตามหาพระนางมารี อังตัวเน็ตกันให้วุ่น "เลดี้มารี! เลดี้อังตัวเน็ต! เพคะ"
ท่านหญิง: "อยู่นี่เอง เลดี้มารี! โอ้วที่รัก ฉลองพรงองค์เปียกหมดแล้วนะเพคะ  โอ่ เลดี้มารี อย่างทรงทำให้ผมของหม่อมชั้นขาวไปมากกว่านี้เลยเพคะ "
อังตัวเน็ต : "ขอโทดค่ะ ดัชเชส แต่มันสวยจริงๆนี่นา  ดูสิ!" เลดี้อังตัวเน็ตแบฝ่ามือทั้งสองข้างออกจากกัน  ข้างในมีผีเสื้อแสนสวยอยู่ และผีเสื้อก็ค่อยๆบินจากไป

          ทางด้านมาเรีย เทเรซ่า จักรพรรดินีแห่งออสเตรีย ซึ่งเป็นพระมารดาของอังตัวเน็ต กำลังเป็นกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่ไม่น้อย  "มารีอายุแค่ 14 ปี ยังไม่พร้อมที่จะเป็นองค์หญิงรัชทายาทหรือราชินี  ช่างอาภัพในความอิสระและความสนุกสนานอะไรเช่นนี้  ชั้นทำอะไรผิดพลาดไปรึป่าวนี่? ชั้นเป็นห่วงเหลือเกิน ฉันรู้สึกโชคร้ายอะไรอย่างนี้   การแต่งงานครั้งนี้ก็เพื่อความสงบสุขของออสเตรียและฝรั่งเศส  ชั้น,มาเรีย เทเรซ่า, ในนามของจักรพรรดินีแห่งออสเตรีย ชั้นจำเป็นต้องคำนึงถึงความเจริญรุ่งเรืองและความปลอดภัยของประเทศเป็นอันดับแรก”

          ในห้องของมารี อังตัวเน็ต เธอถูกลุมล้อมด้วยนางกำนันทั้งหลายที่มาช่วยแต่งฉลองพระองค์  อังตัวเน็ตแต่งฉลองพระองค์ด้วยชุดเจ้าหญิงสีแดง ประดับด้วยเพชรพลอยอร่าม และผ้าคลุมสีแดงซึ่งขอบของผ้าคลุมเป็นขนสัตว์สีขาวฟูฟ่อง เกล้าผมสีทองขึ้นเป็นทรงและประดับด้วยโบว์ผูกผมสีแดง
นางกำนัล : "ว้าว สง่างามจริงๆเลยเพคะ  เกล้าผมไปข้างหลังแบบนี้ก็เหมาะกับพระองค์มากเลยเพคะ" เลดี้มารี อังตัวเน็ตก็รู้สึกสนุกสนานไปกับการแต่งตัวด้วยเช่นกัน เลดี้อังตัวเน็ตส่องกระจกไปมาอย่างภาคภูมิใจ ด้วยสีหน้าใสซื่อบริสุทธิ์   จากนั้นราชินีเทเรซ่าก็เข้ามาในห้องพอดี
อังตัวเน็ต : "เสด็จแม่  หม่อมชั้นดูเป็นยังไงบ้างเพคะ? หม่อมชั้นสวยมั้ยเพคะ" อังตัวเน็ตหันซ้าย หันขวาโชว์ชุดสวยให้แม่ดู  แต่ราชินีเทเรซ่ากลับมีสีหน้าเคร่งเครียด
เทเรซ่า : "มารี..."
อังตัวเน็ต : "เพคะ"
เทเรซ่า : "ลูกน่ะเป็นเด็กดี แต่ยังชอบเอาแต่ใจ ชอบเล่นไม่รู้จักพอ และก็ขาดความรอบคอบ  ดังนั้นจงเอาสิ่งนี้ไปด้วย" ราชินีเทเรซ่ายื่นม้วนกระดาษสีขาว ผูกโบว์สีทองให้ลูกสาว
เทเรซ่า : "ให้คิดซะว่าข้อความในกระดาษแผ่นนี้เปรียบเสมือนคำสอนของแม่ ให้อ่านมันวันนี้และหลังจากนี้ทุกๆเดือน" เลดี้อังตัวเน็ตมีสีหน้าเศร้าสร้อยทันที  ราชินีเทเรซ่าก็เช่นกัน  แล้วเสียงของทหารก็ดังขึ้น  "ได้เวลาเสด็จแล้ว!" เลดี้อังตัวเน็ตโผเข้าซบที่อกของแม่แล้วร้องไห้
อังตัวเน็ต : "ไม่! ไม่เอา!  หนูกลัว" ราชินีเทเรซ่าก็แทบกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่
เทเรซ่า : "แม่จะอยู่กับลูกเสมอ" ราชินีเทเรซ่าสวมแหวนพลอยสีแดงวงใหญ่ที่นิ้วกลางข้างซ้ายของอังตัวเน็ต
อังตัวเน็ต : "ขอบพระทัยเพคะ เสด็จแม่"
เทเรซ่า : "มารี..." ทั้งคู่โผเข้ากอดกันแล้วร้องไห้ด้วยความอาลัย
ขบวนรถม้าได้เคลื่อนออกจากวังผ่านเมืองที่เต็มไปด้วยผู้คนที่มารอส่งเสด็จ  เลดี้อังตัวเน็ตนั่งอยู่ในรถม้าคันงามโบกมือลาประชาชนของออสเตรีย  

          ณ  สะพานข้ามแม่น้ำไรน์  สถานที่รับเสด็จ ทหารยืนเรียงแถวอยู่ที่ขอบสะพานทั้งสองข้างอย่างเป็นระเบียบ  ออสการ์สั่งการอยู่บนหลังม้าสีขาวของเธอ
ออสการ์ : "ถ้าพวกท่านเห็นอะไรไม่ชอบมาพากล ให้รายงานทันที!" แล้วออสการ์ก็ขี่ม้าไปรอบๆเพื่อตรวจดูความเรียบร้อย   อังเดรเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของออสการ์ จึงขี่ม้าเข้ามาขนาบข้าง แล้วพูดเพื่อให้ออสการ์คลายกังวล
อังเดร : " ฝรั่งเศสและออสเตรียต่างคุ้มกันอย่างแน่นหนา   คงไม่มีใครคิดจะก่อการร้ายหรอก"
ออสการ์ : “อืม”

          ในขณะนั้น ท่านดยุคโอเลียน ซึ่งเป็นพระญาติของพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 ได้คิดการกบฏ เค้าได้วางแผนการชั่วร้าย
ลูกน้องของโอเลียน : "พวกมันใกล้มาถึงแล้ว  พวกเราเตรียมการไว้พร้อมแล้ว  ท่านดยุคโอเลียน" ลูกน้องรายงาน
ดยุคโอเลียน : "ชั้นบอกแล้วไงว่าอย่าเรียกชื่อชั้น!" ดยุคโอเลียนตะคอกลูกน้องด้วยความโมโห เพราะกลัวว่าคนอื่นจะมาได้ยินเข้า เค้าชักดาบออกมาแทงลูกน้องคนนั้นตายอย่างโหดเหี้ยม  ต่อหน้าของลูกน้องอีกคนที่อยู่ในเหตุการณ์   ดยุคโอเลียนไม่ได้ใส่ใจในการกระทำของตัวเองเลยแม้แต่น้อย   จากนั้นเค้าก็เรียกชื่อใครคนหนึ่งออกมา
ดยุคโอเลียน : "จีน" จากนั้นก็มีหญิงสาวคนหนึ่งเดินออกมาจากหลังต้นไม้
ลูกน้องอีกคน : "จีนหรอ?" ลูกน้องอีกคนของดยุคโอเรียนต้องแปลกใจอย่างมาก เมื่อเห็นใบหน้าของหญิงสาวคนนั้น ซึ่งมีใบหน้าและทรงผมคล้ายกับเลดี้อังตัวเน็ต
ลูกน้องอีกคน : "จีน? เธอคือ จีน จิงๆหรอ?"  เด็กผู้หญิงคนนั้นยิ้มออกมาเล็กน้อย แล้วเอามือถอดวิกผมออก   เค้าเป็นเด็กผู้ชายที่ดยุคโอเลียนสั่งให้ปลอมตัวเป็นเลดี้อังตัวเน็ตนั่นเอง
ลูกน้องอีกคน : "โอ้ เซอร์ไพร์จิงๆ"  จากนั้นดยุคโอเลียนก็ออกคำสั่งให้ลูกน้องทั้งสองคนไปลักพาตัวเลดี้ อังตัวเน็ตออกมา 
“ชั้นจะทำลายงานแต่งงานนี้ พระเจ้าหลุยส์ที่ 15 และมกุฎราชกุมารจะต้องถูกคนทั่วทั้งยุโรปเยาะเย้ย และถูกโค่นอำนาจในที่สุด และชั้น ,โอเลียน , ก็จะกลายเป็นพระราชาองค์ต่อไป 555” โอเลียนคิด

          ขบวนรถม้าของเลดี้อังตัวเน็ต มาถึงริมฝั่งแม่น้ำไรน์แล้ว แต่ก่อนที่จะข้ามไปฝั่งฝรั่งเศสนั้น จะต้องแวะไปพักในที่ประทับชั่วคราวที่ทางฝรั่งเศสได้จัดเตรียมไว้ เพื่อให้เลดี้อังตัวเน็ตเปลี่ยนเครื่องฉลองพระองค์ก่อน เลดี้อังตัวเน็ตลงจากรถม้าเข้าไปในที่ประทับ ข้างในมีนางกำนันยืนเรียงแถวรอต้อนรับอยู่เป็นจำนวนมาก
หัวหน้านางกำนัน : "พระนางมารี พิธีการต้อนรับกำลังจะเริ่มแล้ว  กรุณาเปลี่ยนฉลองพระองค์ด้วยเพคะ"
อังตัวเน็ต : "อะไรนะ! ต้องเปลี่ยนชุดด้วยหรอ?" เลดี้อังตัวเน็ตมีสีหน้าประหลาดใจ
หัวหน้านางกำนัน : "ใช่เพคะ พระองค์ไม่ได้รับอนุญาตให้สวมใส่สิ่งของที่มาจากออสเตรีย  แม้แต่ด้ายเส้นเดียวก็ไม่ได้เพคะ  พระองค์ต้องเปลี่ยนทุกอย่างที่เป็นของฝรั่งเศสเพคะ"
อังตัวเน็ต : "ทุกอย่างเลยหรอ?"
หัวหน้านางกำนัน :"ใช่เพคะ สร้อย  ริบบิ้น  ไม้กางเขน ชุดชั้นใน และแหวน"
อังตัวเน็ต :"แหวน? แหวนวงนี้ด้วยหรอ?" เลดี้อังตัวเน็ตมีสีหน้ากังวลอย่างยิ่ง ทำให้หวลคิดถึงตอนที่พระมารดามอบแหวนวงนี้ให้ ซึ่งเปรียบเสมือนตัวแทนของพระมารดา
อังตัวเน็ต :"ไม่ ชั้นจะไม่เปลี่ยนอะไรทั้งนั้น!" เลดี้อังตัวเน็ตตะโกนใส่นางกำนันด้วยความไม่พอใจ
หัวหน้านางกำนัน : "พระนางมารี  นี่เป็นกฏนะเพคะ ได้โปรดเปลี่ยนเถอะเพคะ"
อังตัวเน็ต :"ชั้นจะกลับแล้ว ชั้นจะไม่แต่งงานแล้ว" แล้วเลดี้อังตัวเน็ตก็วิ่งหนีออกไปจากห้อง นางกำนันข้างในจึงวุ่นวายกันใหญ่
ทางด้านออสการ์ที่เฝ้าดูแลอยู่รอบนอกที่ประทับนั้น  สังเกตเห็นความวุ่นวายทางด้านในจึงเอ่ยปากถามอังเดร  และกัปตันเจโลเดล ซึ่งตอนนี้กัปตันเจโลเดลได้กลายมาเป็นลูกน้องของออสการ์แล้วในตำแหน่งรองผู้ บัญชาการทหารรักษาพระองค์
ออสการ์ :"มีอะไรผิดปกติหรอ? เกิดอะไรขึ้น?"
อังเดร :"อืม ตอนนี้พระนางกำลังโวยวายเรื่องการแต่งงาน
เจโลเดล : “ทำไมผู้หญิงถึง..." เจโลเดลยังไม่ทันพูดจบ ออสการ์ก็หันมาออกคำสั่ง
ออสการ์  : "ไปส่งข่าวให้ฝ่าบาทว่า เราอาจจะไปถึงช้าซักหน่อย"
เจโลเดล :"ครับ" แล้วเจโลเดลก็ควบม้าออกไปตามคำสั่งของออสการ์
ออสการ์ : "ผู้หญิงอะไร  นี่มันเลยมาหลายนาทีแล้วนะ"ออสการ์บ่น   อังเดรได้ยินก็หัวเราะออกมา
ออสการ์ : "อะไร?" ออสการ์ถามอังเดรด้วยความสงสัย
อังเดร : "เธอก็ไม่ต่างกันหรอก   เธอเองก็บอกว่า "ชั้นจะไม่ใส่ชุดเครื่องแบบทหาร" จนนาทีสุดท้าย"
ออสการ์ :"ชั้นไม่ใช่ผู้หญิงปากร้ายอย่างนั้นซักหน่อย" ออสการ์หันไปพูดกับอังเดร  พอออสการ์หันกลับมามองที่ทางเข้าที่ประทับ ก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างผิดสังเกต
อังเดร : "มีอะไรผิดปกติหรอ? ออสการ์"
ออสการ์ : "ชั้นคิดว่าชั้นเห็นนางกำนันคนนึงท่าทางเหมือนผู้ชาย"
อังเดร :"เฮ้ๆ  ออสการ์ เธอดูระแวงเกินไปนะวันนี้" แล้วอังเดรก็หัวเราะออกมา ออสการ์ยิ้มด้วยสีหน้าที่คลายความกังวลออกไปบ้าง เพราะเธอก็คิดว่าตัวเองอาจจะระแวงเกินไปจริงๆ

           ทางด้านในที่ประทับนางกำนันต่างวุ่นวายกับการตามหาตัวเลดี้อังตัวเน็ต  เลดี้อังตัวเน็ตได้เข้าไปแอบอยู่หลังประตูบานหนึ่ง โดยที่ตอนนี้จีน ลูกน้องของดยุคโอเลียนได้แอบลักรอบเข้ามาในที่ประทับแล้วเหมือนกัน จีนแอบอยู่หลังรูปภาพขนาดใหญ่ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับประตูที่เลดี้อังตัวเน็ต แอบอยู่  จีนกวักมือเรียกเลดี้อังตัวเน็ต
จีน :"พระนางอังตัวเน็ต  มาทางนี้สิเพคะ" เลดี้อังตัวเน็ตจึงวิ่งตามจีนเข้าไปแอบอยู่หลังรูปภาพนั้นด้วย
จีนได้เสนอให้เลดี้อังตัวเน็ตเปลี่ยนชุดกับเค้า
อังตัวเน็ต :"แลกชุดกันหรอ?" อังตัวเน็ตถามด้วยความแปลกใจ
จีน : "ใช่"
ทั้งนางกำนันและหัวหน้านางกำนันต่างพากันตามหาเลดี้อังตัวเน็ตกันยกใหญ่
หัวหน้านางกำนัน : "เลดี้มารี ไปซ่อนอยู่ที่ไหนนะ?" จากนั้นก็มีเสียงหัวเราะออกมาจากหลังรูปภาพขนาดใหญ่นั้น   
จีน : "555 ชั้นเบื่อที่จะเล่นซ่อนหาแล้ว" จีนที่ตอนนี้ได้ปลอมตัวเป็นเลดี้อังตัวเน็ต เดินออกมาจากหลังรูปภาพ
หัวหน้านางกำนัน: "โอ้ เลดี้มารี อย่าล้อพวกหม่อมชั้นเล่นสิเพคะ  รีบไปเปลี่ยนชุดกัน" หัวหน้านางกำนันฉุดแขนของเลดี้อังตัวเน็ตตัวปลอมออกไป  เลดี้อังตัวเน็ตตัวจริงที่ซ่อนอยู่ก็หัวเราะคิกคักด้วยความสนุกสนาน   "ว้าว ตอนนี้ชั้นกลายเป็นเธอ แล้วเธอก็กลายเป็นชั้นแล้ว  ฟังดูน่าสนุกนะ ชั้นจะปลอมตัวเป็นคนรับใช้แล้วไปที่ฝรั่งเศสเพื่อเซอร์ไพร์ทุกคน"
เลดี้อังตัวเน็ตคิดเล่นสนุกแบบเด็กๆ  จนถูกจีนหลอกให้ไปในที่ที่พวกเค้าเตรียมที่จะสังหารเธอ

           เลดี้อังตัวเน็ตตัวจริงที่ตอนนี้แต่งตัวเป็นนางกำนัน ได้แอบย่องออกมาจากที่ประทับเพื่อจะไปในที่ที่จีนบอกเอาไว้  แต่ก็ไม่รอดสายตาของออสการ์ไปได้ ออสการ์เห็นเธอเดินเข้าไปในป่า  "เอ๊ะ! เธอแตกต่างจากนางกำนันที่ฉันเห็นก่อนหน้านี้นี่" ออสการ์รีบควบม้าตามเข้าไปในป่า   ขณะนั้นเลดี้อังตัวเน็ตเดินมาถึงหน้าปากถ้ำที่จีนบอกไว้  ข้างในถ้ำมืดสนิด
อังตัวเน็ต : "มีใครอยู่มั้ย?" อังตัวเน็ตตะโกนเข้าไปในถ้ำ แต่ไม่มีเสียงตอบรับ เธอค่อยๆเดินย่องเข้าไป
อังตัวเน็ต : "มีใครอยู่รึป่าว?" น้ำจากเพดานถ้ำหยดลงมาโดนหลังของอังตัวเน็ต อังตัวเน็ตตกใจจึงหันมาด้านหลัง เธอสังเกตเห็นเงาของคนขยับอยู่ด้านหลัง จึงร้องถามไปว่า
อังตัวเน็ต :"ใครน่ะ"  จากนั้นก็มีชายฉกรรณ์ประมาณ 6-7 คนเดินออกมาจากความมืด "พวกเรามาคุ้มครองพระองค์  องค์หญิงอังตัวเน็ต" หัวหน้าของพวกเค้าแสดงตัว  แต่เลดี้อังตัวเน็ตก็ยังรู้สึกหวาดกลัวและไม่ไว้วางใจ "พวกเราจะพาพระองค์ไป รีบไปกันเถอะ"แล้วชายคนนั้นก็ยื่นมือออกมาจับแขนของเลดี้อังตัวเน็ต  เธอตกใจจึงตบหน้าของชายคนนั้นอย่างแรง
อังตัวเน็ต :"โอหัง! แกกล้าดียังไงมาแตะต้องตัวชั้น!"
ชายนิรนาม :"ปากร้ายสมคำล่ำลือจริงๆ" เลดี้อังตัวเน็ตหันหลังทำท่าจะวิ่งหนี
ชายนิรนาม :"เราปล่อยพระองค์ไปไม่ได้หรอก!" ชายคนนั้นสั่งให้ลูกน้องขวางเธอไว้ "จับเธอไว้อย่าให้หนีไปได้" ชายเหล่านั้นเดินมาล้อมตัวเธอไว้
อังตัวเน็ต : "พวกแกจะทำอะไรน่ะ! ช่างบังอาจนัก!" เลดี้อังตัวเน็ตร้องตะโกนด้วยความตกใจและหวาดกลัว แต่แล้วก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น  "หยุดนะ!" ออสการ์วิ่งเข้ามาจากปากถ้ำ กระโดดถีบที่ใบหน้าของชายคนหนึ่งเข้าอย่างจัง จนเค้าหงายหลังล้มไป และวิ่งเข้าชกหน้าชายอีกคนจนล้มไปเช่นกัน  ออสการ์หันมาถามอังตัวเน็ตว่า
ออสการ์ :"พระองค์คือพระนางมารี อังตัวเน็ตใช่มั้ย?" อังตัวเน็ตพยักหน้าแล้วถามกลับด้วยความสงสัยว่า
อังตัวเน็ต : "เธอเป็นใครกัน?" ชายฉกรรณ์ที่เหลือชักดาบออกมาแล้วก็ถามว่า "แกเป็นใครกัน?"
ออสการ์ : "ผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์แห่งฝรั่งเศส, ออสการ์" ชายพวกนั้นจึงเข้าต่อสู้กับออสการ์อย่างไม่ยั้งมือ ออสการ์สู้กับชายฉกรรณ์เหล่านั้นอย่างสุดความสามารถเหมือนกัน  ระหว่างที่พวกเค้ากำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดเลดี้อังตัวเน็ตกลับยืนดูอย่าง ตื่นเต้นและปรบมือชื่นชมในความสามารถของออสการ์
อังตัวเน็ต : "ว้าว ยอดมากเลยออสการ์"

           ในขณะนั้นเองเจโลเดลได้กลับมาถึงที่ประทับพอดี เค้าพบอังเดรแต่ไม่เห็นออสการ์ จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย
เจโลเดล : "เกิดอะไรขึ้นกับท่านออสการ์?"
อังเดร: "เธอหายไปไหนไม่รู้"
เจโลเดล : "เธอมัวทำอะไรของเธออยู่นะ  พิธีรับเสร็จเสร็จสิ้นแล้วโดยไม่มีเหตุการณ์อะไรร้ายแรง ผู้หญิงนี่แปลกจริงๆ" เจโลเดลบ่นกับอังเดร

          ทหารกองอื่นๆ เตรียมพร้อมที่จะออกเดินทางแล้ว จึงตะโกนบอกว่า “พร้อมออกเดินทางแล้ว ทางนั้นมีอะไรรึป่าว?”
เจโลเดล : "ไม่มีอะไร ท่านหัวหน้าออสการ์จะตามไปทีหลัง ในตำแหน่งของเธอ ชั้นเจโลเดลจะเป็นผู้สั่งการแทน  เตรียมตัวออกเดินทางได้!" เจโลเดลออกคำสั่งกับลูกน้องแทนออสการ์ ปล่อยให้อังเดรเป็นห่วงออสการ์อยู่คนเดียว  แล้วขบวนรถม้าก็เคลื่อนออกไปโดยที่มีเลดี้อังตัวเน็ตตัวปลอมอยู่ในนั้น

          ทางด้านออสการ์ก็กำลังต่อสู้กับคนร้ายเพื่อช่วยเลดี้อังตัวเนต พวกเค้าวิ่งหนีออกมาจากถ้ำแล้ววิ่งตรงไปที่ม้าโดยมีคนร้ายตามมาติดๆ ออสการ์กระโดดขึ้นหลังมา แล้วฉุดมือเลดี้อังตัวเน็ตขึ้นมานั่งหมอบอยู่ด้านหน้า พวกเค้าต้องค่อยๆขี่ม้าข้ามแม่น้ำไป เพราะระดับน้ำนั้นสูงจนเกือบถึงอานม้าทีเดียว
คนร้าย:"อย่าปล่อยให้มันหนีไปได้!" คนร้ายคนหนึ่งตะโกนสั่งลูกน้องอีกสองคน และพวกมันก็ควบม้าตามมาติดๆ  ออสการ์ต้องใช้มือซ้ายบังคับม้า และมือขวาต่อสู้กับคนร้าย โดยมีเลดี้อังตัวเน็ตหมอบอยู่ด้านหน้า  พอพวกเค้าข้ามแม่น้ำมาได้ ออสการ์ควบม้าตรงไปข้างหน้า แต่คนร้ายสองคนก็ขี่ม้าตามมาอีก ออสการ์ตัดสินใจควบม้ากลับหลัง หันไปเผชิญหน้ากับคนร้าย  ออสการ์ควบม้าวิ่งเข้าหาคนร้ายทั้งสองคน พวกเค้าชักดาบขึ้นมาเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้ เพียงแค่เสี้ยววินาที ที่พวกเค้าขี่ม้าสวนกัน ออสการ์ก็สามารถฟันคนร้ายทั้งสองให้บาดเจ็บและตกจากหลังม้าได้ ออสการ์หยุดแล้วลงจากหลังม้าเดินเข้ามาหาคนร้ายคนหนึ่ง
ออสการ์ :"แกเป็นใคร? เป็นคนอังกฤษใช่มั้ย?"คนร้ายมีสีหน้าหวาดกลัวและยังไม่ยอมตอบ ออสการ์เดินเข้าไปดึงคอเสื้อของคนร้ายขึ้นมาด้วยความโมโห
อาสการ์ :"แกเป็นคนฝรั่งเศสหรอ? แกทำอย่างนี้ทำไม? ใครสั่งแกมา?"
คนร้าย :"เออ.." เค้ายังไม่ทันได้อ้าปากตอบ ก็มีมีดเล่มหนึ่งลอยมาปักที่กลางหลังของคนร้ายจนเสียชีวิต  ออสการ์มองไปที่หลังพุ่มไม้ก็เห็นว่ามีคนอยู่ตรงนั้น
ออสการ์ :"นั่นใครน่ะ?"ออสการ์ตะโกนถาม ชายคนหนึ่งซึ่งอยู่บนหลังม้าแต่งชุดมิดชิดใส่ผ้าคลุมสีดำและหมวก เพื่อปิดบังใบหน้าตัวเอง เห็นแค่เพียงครึ่งหน้าเท่านั้น  แล้วเค้าก็รีบควบม้าหนีไป  แต่ออสการ์รู้สึกว่าคุ้นหน้าคุ้นตาเค้าเหลือเกิน เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

          ณ ป้อมประตูเมือง ขบวนรถม้าก็มาถึง "องค์หญิงรัชทายาทเสด็จแล้ว" เลดี้อังตัวเน็ตตัวปลอมเดินไปบนพรมสีแดงที่ทอดยาวจากประตูทางเข้าพาดผ่านห้องโถงใหญ่จนสุดอีกด้านหนึ่ง ซึ่งมีพระเจ้าหลุยส์ที่15 กับองค์ชายรัชทายาทและบรรดาพระญาติยืนรออยู่  ส่วนออสการ์ก็รีบควบม้าพาเลดี้อังตัวเน็ตมาส่งให้ถึงป้อมประตูเมืองให้เร็วที่สุด  ในขณะที่เลดี้อังตัวเน็ตตัวปลอมเดินมาถึงหน้าพระพักตร์ของพระเจ้าหลุยส์ ที่15 และโค้งคำนับ  ฝ่าบาทกำลังจะเอ่ยปากต้อนรับเลดี้อังตัวเน็ต แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงของออสการ์ดังขัดขึ้นพอดี
ออสการ์ : "ได้โปรดรอก่อน!" ฝ่าบาทและคนที่อยู่ในเหตุการณ์ทั้งหมดหยุดชะงักและมองไปที่ต้นเสียงนั้น ออสการ์วิ่งเข้ามาและบอกว่า "นั่นเป็นตัวปลอม!" ด้วยความงุนงงของทุกคน เสนาบดีคนหนึ่งจึงพูดว่า
เสนาบดี :"ออสการ์ ท่านบ้าไปแล้วหรอ?"
ออสการ์: "องค์หญิงมารี อังตัวเน็ตตัวจริงอยู่ที่นี่แล้ว!" เลดี้อังตัวเน็ตเดินออกมาบนพรมแดง เมื่อทุกคนที่อยู่ในที่นั่นเห็น ก็ต้องตกตะลึงในความงาม ถึงแม้จะอยู่ในชุดของสาวรับใช้  แต่รัศมีความสง่างามก็เปล่งประกายออกมาอย่างชัดเจน  จนไม่ต้องสงสัยเลยว่า  นี่คือเจ้าหญิงตัวจริง
ส่วนจีนที่เป็นเลดี้อังตัวเน็ตตัวปลอมนั้น เห็นท่าไม่ดี จึงวิ่งหนี แต่ออสการ์ก็วิ่งตามไปติดๆ
ออสการ์ :"หยุดนะ!" ออสการ์วิ่งตามเข้าไปใกล้จวนจะจับตัวจีนได้อยู่แล้ว แต่ทันใดนั้น ดยุคโอเลียนก็เข้ามาขวางและใช้ดาบฟันจีนจนล้มลง วิกผมปลอมหลุดกระเด็น จีนเสียชีวิตคาที่ ดยุคโอเลียนฆ่าจีนเพื่อปิดปากได้สำเร็จ ดยุคโอเลียนเก็บดาบและหันหลังทำท่าจะเดินออกไปโดยไม่สนใจออสการ์ซักนิด
ออสการ์ :"ดยุคโอเลียน! ผู้ชายคนนี้เค้าไม่ได้ขัดขืนไม่ใช่หรอ? ทำไมท่านต้องฆ่าเค้าด้วย?" ออสการ์ต่อว่าดยุคโอเลียนในการกระทำที่เกินกว่าเหตุ
ดยุคโอเลียน:"คนที่วางแผนคิดร้ายต่อเชื้อพระวงศ์  ก็สมควรได้รับชะตากรรมแบบนี้แหละ" ออสการ์จำแววตานี้ได้ ออสการ์รู้สึกสังหรใจว่า ดยุคโอเลียนคือคนคนเดียวกับที่แอบอยู่หลังพุ่มไม้และขี่ม้าหนีไปตอนที่ ออสการ์ไปช่วยเลดี้อังตัวเน็ตในตอนนั้น

          บนป้อมประตูเมือง เป็นการพบกันครั้งแรกของเลดี้อังตัวเน็ต กับองค์ชายรัชทายาทและเหล่าพระญาติทั้งหลาย
พระเจ้าหลุยส์ที่15:"ตอนนี้เจ้าสาวก็ได้พบกับเจ้าบ่าวแล้ว  เอ้า! จะรอช้าทำไมล่ะ  เธอเป็นเจ้าสาวที่น่ารักทีเดียวนะ" พระเจ้าหลุยส์ที่15 หันไปพูดกับองค์ชายรัชทายาทที่หลบอยู่ข้างหลังพ่อด้วยความเขินอาย "มานี่ มานี่ มัวทำอะไรอยู่เล่า" พระเจ้าหลุยส์ที่15 จับลูกชายออกมายืนข้างหน้า และเริ่มแนะนำลูกชาย
พระเจ้าหลุยส์ที่15:"นี่คือลูกชายคนโตของชั้นและเป็นมกุฏราชกุมาร ,หลุยส์ ออกัส,555 เค้าขี้อายน่ะ" ฝ่าบาทผลักลูกชายออกมาข้างหน้าอีก  เลดี้มารีอังตัวเน็ตมององค์ชายรัชทายาทตั้งแต่ศรีษะจรดเท้า ท่าทางขององค์ชายรัชทายาทไม่ได้สง่างามเหมือนในเทพนิยายเลย พระองค์ค่อนข้างอ้วน เตี้ยและขี้อาย "นี่น่ะหรอ สามีของชั้น?" เลดี้อังตัวเน็ตคิดในใจ
พระเจ้าหลุยส์ที่15:"เธอจะมัวยืนทำอะไรอยู่ล่ะ? ทักทายองค์หญิงด้วยจูบสิ!"ฝ่าบาทผลักลูกชายให้เข้ามาใกล้เจ้าสาวอีก  องค์ชายรัชทายาทเดินเข้ามา แล้วจูบที่แก้มของเลดี้อังตัวเน็ตอย่างเขินอาย   ในใจของเลดี้อังตัวเน็ตคิดว่า "ถึงแม้ว่ามันจะเป็นจูบแรกจากสามีของชั้น แต่ชั้นกลับไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นเลยซักนิด"
พระเจ้าหลุยส์ที่15:"555 โอเค ดีมาก  ทีนี้ก็จะแนะนำครอบครัวของเราให้รู้จัก,นี่น้องชายคนเล็กของหลุยส์ ชื่อ เค้าท์โปรเวนซ์,นี่เค้าท์อาโทอิส,และญาติของหลุยส์ ดยุคโอเลียน"
เลดี้อังตัวเน็ตโค้งคำนับ
พระเจ้าหลุยส์ที่15:"เราเดินทางไปที่แวร์ซายส์กัน  เรากำลังจะมีพิธีฉลองอภิเษกสมรสที่วิเศษที่สุด" เลดี้อังตัวเนตรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที
ขบวนรถม้าเคลื่อนผ่านภูเขา และแม่น้ำยามพระอาทิตย์ใกล้จะตกดิน  เลดี้อังตัวเน็ตนั่งอยู่ในรถม้ากับพี่เลี้ยงอีก1คน เธอมองออกมานอกหน้าต่างก็เห็น ออสการ์ขี้ม้าขนาบอยู่ด้านข้าง
พี่เลี้ยง : "ใครจะรู้ถ้าออสการ์ไม่ได้อยู่ที่นั่น..."
อังตัวเน็ต: "ใช่แล้ว ไม่อย่างงั้นชั้นคงจะตายไปแล้ว"
พี่เลี้ยง:"ช่างน่ากลัวอะไรเช่นนี้  ถึงแม้จะเป็นผู้หญิง แต่เธอก็กล้าหาญมากเลย" พี่เลี้ยงกล่าวชมออสการ์
อังตัวเน็ต :"หา! เป็นผู้หญิงหรอ?" อังตัวเน็ตแปลกใจอย่างมาก
พี่เลี้ยง:"ใช่ เป็นผู้หญิง แต่ก็เป็นผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์ของพระนางอังตัวเน็ต"
อังตัวเน็ต: "ผู้หญิงหรอ" อังตัวเน็ตมองออกไปที่ออสการ์อย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง เธอจ้องมองความสง่างามและใบหน้าที่เย็นชาและมุ่งมั่นของออสการ์ เธอรู้สึกชื่นชมเป็นอย่างมาก

          ในขณะเดียวกัน ที่หน้าผาใกล้ๆกัน ลอร์ดแฟร์ซองและคนสนิทนั่งอยู่บนหลังม้า จ้องมองมาที่ขบวนรถม้าของเลดี้อังตัวเน็ต
คนสนิท : "ลอร์ดแฟร์ซอง  นี่คือขบวนพระราชพิธีอภิเษกสมรสของพระนางมารี อังตัวเน็ต"

          ออสการ์,อังตัวเน็ต และแฟร์ซอง  ชะตากรรมของพวกเค้าใกล้เข้ามาทุกที  เช่นเดียวกับการปฏิวัติฝรั่งเศสที่จะเกิดขึ้นในที่สุด  ชะตากรรมที่ซับซ้อนกำลังรอคอยพวกเค้าทั้งสามคนอยู่   พระราชวังแวร์ซายส์จะเข้าสู่ภาวะเสื่อมโทรม แผนการลับกำลังจะเวียนมา  การเดินขบวนอย่างเงียบๆและเอาจริงเอาจังกำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า

 

จบตอนที่ 2

edit @ 29 May 2012 22:56:29 by Lady Oscar

Comment

Comment:

Tweet